اولین انسان هایی که به منطقه ی ماترا رسیدند از غارهای طبیعی منطقه استفاده کرده اند اما با گذشت زمان غار های جدیدی با افزایش جمعیت درون این صخره ها کنده شد. بعضی از جدیدترین خانه ها شبیه کلبه های سنگی هستند اما در پشت نمای خانه، غار های ساده ای قرار دارند. با گسترش شهر، اینجا تبدیل به ملغمه ای از کوچه ها و راه پله های باریک شده چرا که ساکنین هرجا که امکان داشته غاری حفر کرده اند.

تا اواخر قرن بیستم، منطقه ی ماترا یکی از فقیرترین مناطق در ایتالیا بود. برق، آب آشامیدنی و یا فاضلابی وجود نداشت و مردم برای تهیه ی مواد اولیه ی زندگی مشکل داشتند، چرا که مغازه ای در اینجا نبود. غذای متداول آنها شامل نان، روغن، گوجه ی له شده و فلفل بود و خانواده های بزرگ در کنار حیوانات خود زندگی می کردند. در چنین شرایط غیر بهداشتی بیماری ها به خصوص مالاریا بسیار شایع بود. فقر شدید این مردم در طول حکومت موسولینی در کتاب یک دکتر ایتالیایی به نام کارلو لوی(Carlo Levi) آشکار شد.

بعد از جنگ جهانی دوم حکومت جدید سعی کرد تا ساکنین این غارها را به محله های مسکونی مدرن منتقل کند اما بسیاری از آنها میلی به این کار نداشتند. در نهایت حکومت به زور آنها را به شهری که بالای صخره قرار داشت منتقل کرد.

سرنوشت ماترا زمانی تغییر کرد که یونسکو در سال 1993 غارهای مارتا را میراث جهانی اعلام کرده و موجی از گردشگران کنجکاو را به آنجا آورد. از آن زمان، بسیاری از غارهای در خطر نابودی بازسازی شده و به خانه هایی راحت و هتل ها و رستوران هایی مدرن تبدیل شده است.