باز باران بی ترانه
باز باران با تمام بی کسی‌های شبانه
می‌خورد بر مرد تنها
می‌چکد بر فرش خانه
باز می‌آید صدای چک چک غم
باز ماتم

من به پشت شیشه تنهایی افتاده
نمی‌دانم، نمی‌فهمم
کجای قطره‌های بی کسی زیباست؟

نمی‌فهمم، چرا مردم نمی‌فهمند
که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می‌لرزد
کجای ذلتش زیباست؟
نمی‌فهمم

کجای اشک یک بابا
که سقفی از گل و آهن به زور چکمه باران
به روی همسر و پروانه‌های مرده‌اش آرام باریده
کجایش بوی عشق و عاشقی دارد؟
نمی‌دانم

نمی‌دانم چرا مردم نمی‌دانند
که باران عشق تنها نیست
صدای ممتدش در امتداد رنج این دل‌هاست
کجای مرگ ما زیباست؟
نمی‌فهمم

یاد آرم روز باران را
یاد آرم مادرم در کنج باران مُرد
کودکی ده ساله بودم
می‌دویدم زیر باران، از برای نان

مادرم افتاد
مادرم در کوچه‌های پست شهر آرام جان می‌داد
فقط من بودم و باران و گل‌های خیابان بود
نمی‌دانم
کجای این لجن زیباست؟! ...

مثل سیبی که هزار چرخ می زند و ... .

همه زندگیمان شده ،

"امیـــــد "

جاسوس دوجانبه ای

که نه اشتیاقِ انتظار را انکار می کند

نه در باغ سبزی را باز !...

گاهی دستی می آید

تا رفیق راه شود

تا نفس تنگ شده ات را تازه کند

و تو نمی دانی که جانش به مرداب بسته است

بوی تند آشوب میدهد

شریک قافله است

دستها را با احتیاط باور کن

گاهی دستی که می آید کج است

تاب و نفست را می بَرد

گاهی "نا"رفیق

سگش شرف دارد به دست رفاقتی که خنجرش هر روز تیز تر است! ...

ابتــدا ” شُمــ ـا ” بـــود

بعـــد ” عزیــ ـز دلــ َـﭞ ” شـــد

و

امـــروز دوبــاره ” شُمــ ـا ” شـده

درســﭞ مثــل وقتے ﮐﮧ خوابـــ مے بینے

و

صبحــ بـــاز مے گردے سر جـــاے ِ اولـــــ ـﭞ …

دل اســت دیـــگـر ….........
خــســتـه مـیـــشـود ….........
بــی حــوصــلـه مـیـشــــود …........
از روزگــار از آدمــــــــهــا از خـــودش
از ایــن قــابـــهـا , از اثــبـات , از تـــــوضـیـــح
از کــلـمـاتــــی کـه رابــــطـه هــا را بـه گــنـد مـیـکـشـــــد

مــیـدانـی چـیسـت ؟
زخــم مـن ، زخــم تـوســت
غــــم مــن ، غــــم تـوســت
امـــا ...
تــو گــاهـی یــادت مــیـرود پــشـت بـه پـشـتــت چـسـبـیده ام
پــس چـگــونـه تـنـهــایـیم را از درون چــشـمـانم خـواهـی خــوانـد ؟

رهـــــا کـه شـــده بـــاشـی . . .
تـنـــها کـه بـــاشـی . . .
بــــــا صــدای دوســتـت دارم هــرکــــَس و نـــاکــــَسـی . . .
فقـــط بـغــض مـیـکنـی . . .
بـغــض . . .

هـــرکـه مــی خــواهـی بـــاش
ایــن عـادت مــُـشتــرک انســانهـاســت
تـــو نیــز ...
روزی , ســاعـتی , لــحظــه ای
احــسـاس خــواهـی کــرد کـــه . . .
هـیـچکــس دوســتت نــدارد …

هـمیــشـه مــی گفـتنـــــد
سـختــی هــا نـمــک زنــدگـــیسـت
امــــا چــــرا کـســـی نـفهــمیـــــد
" نـمـکـــ " بــرای مــن کــه خـاطـــراتـم زخمـــی سـت شــور نـیســت
مـــــزه “درد” مــی دهــــد

از مــن نـرنــــج…
نــه مـغـــرورم نــه بــی احـســاس…
فــقـط خـســـتـه ام…
خـســـتـه از اعـتـــمـادی بـیـــجـا…
بــرای هـمـــیـن قـفــــلی مـحــــکـم بــر دل زده ام……