عکس نوشته های زیبا

عکس نوشته های فلسفی

جملکس های زیبا

جمله های آموزنده

جمله زیبا با عکس

جملات تصویری زیبا

عکس نوشته های آموزنده

جملات تصویری زیبا

جمله زیبا با عکس

عکس نوشته های فلسفی

جملات الهام بخش و زیبا برای زندگی

عکس نوشته های فلسفی

یه گل کاکتوس قشنگ تو خونه ام داشتم،اوایل بهش میرسیدم،قشنگ بود و جون دار،کم کم فهمیدم با همه بوته هام فرق داره،خیلی قوی بود،صبور بود،اگه چند روز بهش نور و آب نمیدادم هیچ تغییری نمیکرد،
منم واسه همین خیلی حواسم بهش نبود به خیال اینکه خیلی قویه و چیزیش نمیشه،
هر گلی که خراب میشد میگفتم کاکتوسه چقدر خوبه هیچیش نمیشه اما بازم بهش رسیدگی نمیکردم...
تا اینکه یه روز که رفتم سراغش دیدم خیلی وقته که خشک شده،ریشه اش از بین رفته بود و فقط ساقه هاش ظاهراشو حفظ کرده بود،قوی ترین گل ام و از دست دادم چون فکر کردم قویه و مقاوم...
مواظب قوی ترین های زندگی امون باشیم ما از بین رفتنشونو نمیفهمیم چون همیشه یه ظاهر خوب دارند،همیشه حامی اند،پشتت بهشون گرمه...
اما بهشون رسیدگی نمیکنیم،تا اینکه یه روز میفهمی قوی ها هم از بین میرن...

حرف های کوچکی در زندگی هست
که حسرت های بزرگی بر دلت می گذارند،
جملات ساده ای در زندگی هست، که آرزوی دوباره شنیدنشان،
که حسرتِ یک بار دیگر تکرار شدنشان
اشکت را در می آورد.
دلت می خواهد بشنوی شان، از زبانِ همان کس که میخواهی، بشنوی شان...
اما آن کس نیست که دوباره برایت بگوید:
"صبح بخیر عزیزم"
بگوید : "کجایی؟ چرا دیر کردی؟"
بگوید : "بخور، غذایت سرد شد! "
یا اینکه بگوید : "این رنگی بهم می آید؟!"
نیست، نه، آن کس نیست که دوباره برایت تکرار کند:
"چرا به حرف هایم گوش نمی دهی احمق جان"
بگوید : "مردها سر و ته یک کرباس اند"
یا اینکه : "کرم ضد آفتابم را ندیده ای؟"
حرف های ساده ای هست که آرزوهای بزرگت میشوند.
دوس داری یک بارِ دیگر، فقط یک بارِ دیگر بگوید:
"تابستان برویم سفر؟"
"صدای تلویزیون را کم کن"
بگوید: "با خودت سبزی بیاور"
بگوید: "نان هم فراموش نکنی"
"گلدان ها را آب بده"
بگوید: "راستی امروز کمی دیرتر برمیگردم، نگران نشوی"
خیلی حرف های ساده را دیگر نمی شنوی،
و حسرت دوباره شنیدن شان، جانت را می گیرد.
دلت می خواهد
در عمق خواب باشی،
نصفه شب با آرنج به پهلویت بزند
و با صدای گرفته بگوید:
"یک لیوان آب برایم میاوری؟"

گاهی زندگی سخت است و گاهی ما سخت ترش میکنیم . . .
گاهی آرامش داریم، خودمان خرابش میکنیم . .
گاهی خیلی چیزارو داریم اما محو تماشای نداشته هایمان میشویم. . .
گاهی حالمان خوب است اما با نگرانی فردا خرابش میکنیم . . .
گاهی میشود بخشید اما با انتقام ادامه اش میدهیم . . .
گاهی میشود ادامه داد اما با اشتیاق انصراف میدهیم . . .
گاهی باید انصراف داد اما با حماقت ادامه میدهیم . . .
و گاهی . . . گاهی . . . گاهی . . . تمام عمر اشتباه میکنیم و نمیدانیم یا نمیخواهیم بدانیم. . . .
کاش بیشتر مراقب خودمان، تصمیماتمان و گاهی . . . گاهی های زندگیمان باشیم . . .
کاش یادمان نرود که فقط:
یک بار زنده ایم و زندگی میکنیم فقط یکبار!

اگر به موانعی که بر سر راهتان سبز می‌شوند به شکل مشکل نگاه کنید، بعد از مدت کوتاهی خودتان را در طرز فکری منفی گرفتار خواهید کرد که مانع از دستیابی شما به موفقیت و پیروزی خواهد شد.
برعکس، اگر به این موانع موقتی به چشم فرصت‌های ناب و پر از منفعت نگاه کنید، به مرور زمان موفقیت‌های بیشتر و با ارزش‌تری به دست خواهید آورد.
خودتان را با نزدیک شدن به مشکلات به چالش بکشید و فوراً از این مشکلات و موانع به عنوان فرصت‌هایی بی‌نظیر بهره‌برداری کنید.
یافتن فرصت‌ها و مواهب در برخی مشکلات سخت است، اما اگر با دقت تمام و به اندازه کافی تمرکز کنید، حتی در دل سخت‌ترین و تلخ‌ترین مصائب و موانع فرصت‌ها و تجارب مثبت و بی‌نظیری پیدا خواهید کرد.

«سریال «فاطما گل» به عنوان سریالی که در سال 2015 بیشترین فروش خارجی را برای تلویزیون ترکیه به همراه داشته، برگزیده شد.»روز گذشته وقتی با بند اول خبر ایسنا مواجه شدیم به ذهن مان خطور کرد که لابد منظور، شبکه های فارسی زبان است. به سطرهای بعدی که رجوع کردیم دیدیم ماجرا فراتر از این است؛ این سریال که از سال 2010 تا 2012تولید شده، در حوزه فروش خارجی محصولات تلویزیونی ترکیه پول سازترین اثر نام گرفت.

صادرات «فاطما گل» از سال 2006 آغاز شد و سپس به خاورمیانه، اروپای مرکزی، آمریکای لاتین، آمریکا، آسیا و آفریقا راه پیدا کرد. بله، دامنه گسترش «فاطما گل» که در ادبیات رسانه ای و نیز نمایشی ما به عنوان یک اثر حقیر مورد شوخی و طعنه است، خیلی فراتر از تصورمان است.

برای واکاوی این مسئله سراغ خشایار الوند رفته ایم و چند موضوع را واکاوی کرده ایم؛ این که فروش بالای این سریال دلیل بر کیفیت آن است؟ چرا «فاطما گل» پرفروش است و در ایران خواهان دارد؟ اگر سطح کیفی تولیدات وطنی بالا برود آیا عرصه برای ترک تازی باز است؟

یک یادآوری
نه نیاز به یادآوری است و نه قابل کتمان؛ سریال های ساخت کشور ترکیه که چند سالی است از شبکه های فارسی زبان ماهواره پخش می شود، در ایران طرفداران زیادی دارد. اگر جز این بود، در فضای رسمی رسانه، گفتگوهای متعدد مسئولان و کارشناسان درباره تاثیر سوء این سریال ها وجود نداشت.

چرا سریال های ترکی طرفدار دارند؟

همین مسئله سرفصل پرسش اول مان از خشایار الوند است. سوال کردیم احتمالا شنیده اید سریال «فاطما گل» توانسته بیشترین فروش خارجی سریال های ترکی را از آن خود کند؛ به نظر شما چه ویژگی در سریال های ترکی وجود دارد که اینقدر از آن استقبال می شود؟ «راستش را بخواهید من این سریال ها را نمی بینم اما برای خود من هم جالب است که با وجود اینکه آنها را نمی بینم اما از آشنایان دور و نزدیک باخبر می شوم که مثلا چه کسی از چه کسی خواستگاری کرده است یا فلان مدل جواهرات در یک سریال بسیار معروف بوده است و ... به نظر من اولین وجهی که خیلی جذابیت ایجاد می کند، وجه ظاهری و بصری است.

بارها شده جمله هایی مبنی بر اینکه این مدل مبل در فلان سریال ترکی و در خانه فلان کاراکتر سریال بوده است را شنیده ایم و این دقیقا چیزی است که ما در سریال های خود نداریم.»

الوند بعد از این که به خلأ وجود برخی عناصر جذاب در سریال های وطنی اشاره می کند، سراغ نکته دیگری که پایه سریال های ترکی را تشکیل می دهد، می رود: «عامل دیگر فراگیری سریال های ترکی قلاب همیشگی آنها است؛ یعنی خیانت، جدایی، بارداری ناخواسته و ...»

عرصه برای سریال های ترکی باز است
خشایار الوند تاکید می کند وجود این المان ها در سریال های ترکی، هرگز مزیت نیست و به دم دست ترین شکل مورد استفاده قرار می گیرد. بعد هم یادآوری می کند که اگر به مخاطب ایرانی محصول خوب عرضه شود، سریال های ترک جایی برای جولان ندارند: «با اینکه این داستان ها و اتفاقات در سریال های ترکی بسیار سطحی است اما اگر واقع بین باشیم متوجه می شویم که وقتی خوراک مناسب وجود نداشته باشد، آدم شده با سوسیس و کالباس هم خودش را سیر نگه می دارد.»

شواهد تاریخی
الوند برای گفته اش به عقب برمی گردد؛ یعنی دوران اوشین: «البته این اتفاق فقط مربوط به الان نیست. دهه شصت همه خانواده های ایرانی سریال «اوشین» را نگاه می کردند. سریالی کند و کشدار که فقط مناسب شب های بی برنامه تلویزیون بود. حالا در مورد سریال های ترکی هم می شنویم که مثلا پانزده قسمت طول می کشد تا یک خواستگاری انجام شود! این در واقع همان قلاب ملودرام با ترفند تشنه نگه داشتن تماشاگر است که تا پایان صدها قسمت این همراهی و استقبال ادامه پیدا می کند.»

تولیدات خودمان را تقویت کنیم
این فیلمنامه نویس تاکید می کند که سریال سازان وطنی اگر شرایط خوبی برای تولید داشته باشند، بدون دست یازیدن به جذابیت های کاذب هم می توانند آثار خوبی تولید کنند. او از «شهرزاد» عاریت می گیرد: «در حال حاضر ما نمونه بسیار خوبی داریم که با هوش و برنامه ریزی درست توانسته از عوامل جذابیت به درستی استفاده کند و خوب هم پیش برود. منظورم سریال «شهرزاد» است.

با اینکه داستان این سریال در دهه سی شمسی می گذرد اما اگر دقت کرده باشید، فقط عمارتی که لوکیشن خانه آقا بزرگ است، هشتصد رنگ مختلف در آن است که واقعا چشم را می نوازد و آدم را برای دیدن آن به وجد می آورد. البته باز هم مرزهایی وجود دارد که نحتی «شهرزاد» هم نمی تواند در تلویزیون پخش شود.»

ریشه اجتماعی ماجرا
کشورهای اروپای مرکزی و کشورهای آمریکای لاتین که خودشان سریال های پرمخاطبی دارند و زمانی همین کانال های فارسی زبان ماهواره ای از سریال های آنها تغذیه می شدند جزو خریداران سریال های ترکی و به ویژه همین فاطما گل هستند. از الوند می پرسیم چرا این کشورها باید برای پخش این سریال مبلغی را خرج کنند، آن هم زمانی که تولیدات این کشورها چه از نظر محتوا و تکنیک فرق چندانی با هم ندارند؟ «خب اول از همه باید اعتراف کرد که سریالی مثل «فاطما گل» کار خودش را خوب انجام داده. بعد هم باید اشاره ای داشته باشم به روزهای پیش از انقلاب که با وجود اینکه تلویزیون ایران سریال تولید می کرد اما سریال چند هزار قسمتی «روزهای زندگی» که تولید دسته چندم تلویزیون آمریکا بود، در ایران طرفداران بسیار زیادی داشت. پس می توان این طور گفت که در همه کشورهایی که انسان های محروم، ناکام و آرزومند رسیدن به طبقه بالاتری از اجتماع وجود داشته باشد، دیدن این نوع سریال ها و همذات پنداری با شخصیت های داستان باعث استقبال می شود.»

زورشان به «بازی تاج و تخت» نمی رسد
خشایار الوند بعد از این سراغ دلیل دیگری می رود که باعث پرفروش شدن «فاطما گل» شده. «از طرفی مسئله مهمتری مطرح است که باید دید این کشورها (به عنوان مثال آمریکای لاتین و اروپای مرکزی) برای خرید این سریال ها و به طور مشخص برای «فاطما گل» چقدر پول خرج کرده اند و آن را با چه قیمتی خریداری کرده اند. مثلا الان یک نمونه بسیار خوب که می توان در مقام قیاس با این سریال نام برد، سریال پرطرفدار «بازی تاج و تخت» است که شش فصل از آن تولید شده اما فقط پانزده کشور توانسته اند آن را خریداری کنند و هر کشوری توانایی خریداری حق پخش این سریال را ندارد. مثلا در نظر بگیرید یک شبکه کابلی در آفریقای جنوبی برای پر کردن کنداکتور خود، با قیمتی که با بودجه اش هم خوانی داشته باشد، می تواند یک سریال ترکی بخرد. این هم آمار صادرات آن سریال را افزایش می دهد.»

هوی متال دوست‌ها

عصبی و خلاق

گرچه کسانی که میانه‌ای با موسیقی هوی متال ندارند، تصور می‌کنند دوستداران این موسیقی خشن و پر شر و شور هستند، اما محققان می‌گویند کسانی که از شنیدن موسیقی هوی متال لذت می‌برند، آدم‌های آرامی هستند که با‌وجود ظاهر عجیب و غریب‌شان شخصیتی مثبت دارند. البته در بررسی‌های قبلی پژوهشگران اعلام کرده بودند که با‌توجه به مطالعات انجام شده، کسانی که به موسیقی الکترونیک علاقه‌مندند، افرادی عصبی‌مجاز به‌شمار می‌آیند.

البته بررسی‌های محققان درمورد ارتباط علاقه‌مندی‌های آدم‌ها با شخصیت‌شان هنوز ادامه دارد. اما نتایجی که تاکنون در زمینه ذائقه موسیقیایی انجام شده، ویژگی‌های متفاوتی را به‌عنوان خصوصیات اخلاقی هواداران موسیقی متال معرفی می‌کند.

سنتی ایرانی

باهوش

اگر می‌خواهید همسری باهوش و با عزت نفس را انتخاب کنید، سراغ کسی بروید که از شنیدن صدای شجریان و شهرام ناظری لذت می‌برد و به صدای تار حسین علیزاده آرام می‌شود. از نظر محققان سنتی ‌دوست‌ها آدم‌های باهوشی هستند و خودشان هم این موضوع را‌ می‌دانند. این آدم‌های درون‌گرا، معمولا عزت نفس بالایی دارند. آنها اهل تئاتر هستند، می‌توانند در کارهای‌شان به پشتوانه هوش بالای‌شان موفق باشند اما پیش از این محققان ادعا کرده بودند که کلاسیک‌دوست‌ها افرادی خسته‌کننده هستند.

این گروه از محققان ادعا کرده بودند که دوستداران موسیقی کلاسیک افرادی ساکت اما خونگرم هستند و آنها هم تایید کرده بودند که کلاسیک‌دوست‌ها آدم‌هایی مسئول و هوشمند هستند. البته پژوهشگران در بررسی‌های قبلی گفته بودند که این گروه از دوستداران موسیقی چندان تناسب اندام ندارند و ظاهرشان هم چنگی به دل نمی‌زند.

فولکلور، جاز و بلوزدوست‌‌ها

متفکر

خواستگارتان با موسیقی محلی میانه‌اش چطور است؟ اهل جاز گوش کردن است؟ اگر موسیقی غربی گوش می‌کند چه ترانه‌هایی را بیشتر دوست دارد؟ اگر از موسیقی غیرایرانی زیاد سر در نیاورید، شناختن خواستگاری که موسیقی غربی گوش می‌کند برای‌تان سخت می‌شود. برای مثال محققان می‌گویند کسانی که موسیقی فولکلور، جاز و بلوز دوست دارند، درست مثل دوستداران موسیقی سنتی، آدم‌های خلاقی هستند و از تجربیات تازه استقبال می‌کنند.

البته از آنجایی که دوستداران موسیقی فولکلور شباهت زیادی با دوستداران موسیقی جاز و بلوز دارند، شناخت آدم‌هایی که کارهای فولکلور ایرانی را گوش می‌کنند، می‌تواند برای‌تان آسان باشد. آنها در سیاست هم میانه‌رو و اعتدال‌گرا هستند و به آزادی معتقدند. دوستداران این موسیقی‌ها، از موسیقی به‌عنوان ابزاری برای ورزش دادن مغزشان استفاده می‌کنند و از آن به‌عنوان وسیله‌ای برای خلاق‌تر بودن و باز شدن ذهن‌شان کمک می‌گیرند. از نظر گروهی دیگر از محققان هم جاز‌دوست‌ها آدم‌های متفکر، صلح‌دوست و آزادی‌خواهی هستند که برخوردشان با آدم‌های دیگر دوستانه است. این پژوهشگران راک‌دوست‌ها را به‌عنوان آدم‌هایی خونگرم معرفی می‌کنند.

کانتری‌دوست‌ها

سختکوش و سنتی

از کسانی که موسیقی کانتری گوش می‌کنند انتظار روشنفکر بودن نداشته باشید. این آدم‌ها بیشتر از هر کسی روی مواضع خشک و بی‌منطقی که نسل به نسل به آنها منتقل شده پا فشاری می‌کنند و حاضر نیستند به‌روز شوند. یک سبک موسیقی محلی در آمریکاست که به‌صورت بسیار گسترده در بسیاری از ایالت‌ها نواخته شده و طرفداران بسیاری هم دارد.

از آنجا که پژوهشگران ایرانی هنوز پژوهش جامعی را در‌مورد ارتباط موسیقی با خلق‌و‌خو و شخصیت انجام نداده‌اند، قاطعانه نمی‌توان گفت که دوستداران موسیقی نواحی در ایران هم، ‌چنین ویژگی‌هایی را از خود نشان می‌دهند یا نه، اما آنچه پژوهشگران با قطعیت اعلام کرده‌اند این است که دوستداران موسیقی کانتری یا همان موسیقی محلی که در برخی ایالت‌های آمریکا نواخته می‌شود، علاقه زیادی به گوش کردن انواع دیگر موسیقی، به‌ویژه انواع مدرن موسیقی ندارند. این موسیقی‌دوست‌های بی‌تکلف، معمولا آدم‌های برون‌گرا، اهل کار و سختکوشی هستند.

هیپ‌هاپ دوست‌ها

برون‌گرا

این روزها بساط شنیدن موسیقی هیپ‌هاپ در میان جوانان داغ است و محققان ویژگی‌های جالبی را به‌عنوان صفات شخصیتی این گروه از موسیقی دوست‌ها معرفی می‌کنند. از نظر آنها شنوندگان موسیقی پر‌انرژی و ریتمیک هیپ‌هاپ، بیشتر از هر‌کسی به لذت بردن از زندگی با موسیقی اهمیت می‌دهند. آنها عاشق همخوانی با خواننده محبوب‌شان در زمان شنیدن موسیقی هستند و معمولا ترجیح می‌دهند هدفون‌شان را در گوش بگذارند و به تنهایی اما با صدای بلند موسیقی مورد‌علاقه‌شان را بشنوند. آنها برون‌گرا هستند و در عین حال عزت‌نفس بالایی هم دارند.

این افراد معمولا وقتی فکری به سرشان بزند، بلافاصله آن را به زمین می‌آورند و از نظر ویژگی‌های شخصیتی شباهت زیادی با دوستداران موسیقی رپ دارند. پیش از این در بررسی‌هایی که محققان در دانشگاه کمبریج انجام داده بودند، مشخص شد که طرفداران موسیقی رپ بدنی سالم و متناسب دارند اما نسبت به دیگر دوستداران موسیقی، خشونت‌طلب‌تر و پرخاشگرتر هستند.

پاپ دوست‌ها

اجتماعی  و برون‌گرا

اگر می‌خواهید با یک مرد معمولی اما دوست داشتنی ازدواج کنید، سراغ مردی بروید که عاشق موسیقی پاپ است. از نظر محققان در میان دوستداران موسیقی، سطح خلاقیت پاپ‌دوست‌ها معمولا از دیگران کمتر است. آنها آدم‌هایی با نگرانی‌های ریز و درشت هستند اما اجتماعی، اهل گشت‌وگذار، خوش‌مشرب و البته با عزت نفس بالا هستند.

از نظر محققان، کسانی که موسیقی شاد گوش می‌کنند، آدم‌های برون‌گرایی هستند که از موسیقی برای خوب کردن حال‌شان و تنظیم خلق و خوی‌شان استفاده می‌کنند. برای این دسته از موسیقی دوست‌ها، موسیقی غذای روح و خوراکی برای آزاد کردن دوپامین بیشتر در مغز است. از نظر محققان، آنها آدم‌های آرام و ساده‌ای هستند و شناختن‌شان کار دشواری نیست.

راک دوست‌ها

آسان‌گیر اما خودخواه

مردی که تک‌تک آلبوم‌های یک خواننده راک را می‌خرد، می‌تواند مثل یک کوه باشد و با سختکوشی زندگی‌اش را بسازد. از نظر محققان، طرفداران موسیقی راک آدم‌های سختکوشی هستند. آنها بیشتر از دیگر موسیقی‌دوست‌ها به خودشان اهمیت می‌دهند و معمولا موسیقی موردعلاقه‌شان خاطره‌ای از یکی از تجربیات عاطفی‌شان را به یاد آنها می‌آورد.

آنها آدم‌های خلاقی هستند و از تجربیات تازه استقبال می‌کنند. گروه دیگری از طرفداران موسیقی راک هم پرانرژی هستند اما سطح همدلی‌شان با دیگران پایین است. محققانی که در دانشگاه کمبریج روی رابطه موسیقی مورد علاقه و ویژگی‌های شخصیتی تحقیق کرده بودند، گفته بودند که دوستداران سبک راک از احساسات ناپایداری برخوردارند و آدم‌هایی سرکش به‌شمار می‌آیند. از نظر آنها راک‌دوست‌ها، آدم‌های مسئولی نیستند و مودی به‌شمار می‌آیند.

حلقه‌های صمیمیت را بشناسید

نموداری كه می‌بینید حلقه‌های روابط و صمیمیت نام دارد كه حد و مرز میزان نزدیکی و صمیمیت با افرادی را كه در زندگی اجتماعی ما نقش‌های متفاوتی دارند مشخص می‌كند. این نمودار از حلقه با رنگ‌های متفاوت تشكیل شده است.

- مركزی‌ترین حلقه دایره كه بنفش‌رنگ است مربوط به ماست و فقط خود ما در آن قرار داریم.

- در حلقه بعدی كه آبی‌رنگ است افراد درجه یك خانواده قرار می‌گیرند كه نزدیك‌ترین و صمیمی‌ترین افراد در زندگی اجتماعی ما محسوب می‌شوند.

-   حلقه بعدی سبزرنگ است و شامل صمیمی‌ترین دوستان ما می‌شود.

 -  در حلقه بعدی كه زردرنگ است دوستان ما قرار دارند.

 -  در حلقه نارنجی‌رنگ همكاران، آشنایان و افرادی كه آنها را می‌شناسیم جای می‌گیرند.

 -  حلقه آخر كه قرمز رنگ است شامل افراد غریبه است كه هیچ آشنایی و شناختی روی آنها نداریم و باید به شدت مراقب‌شان باشیم.

شاید یكی از دلایلی كه به حریم خصوصی افراد تجاوز می‌شود این باشد كه خود آنها نتوانسته‌اند به خوبی برای میزان صمیمیتی كه باید با اطرافیان‌شان داشته باشند و مقدار اعتمادی كه باید به آنها بكنند، حد و مرز مشخصی قائل شوند. 

طبیعی است هر چه افراد در حلقه‌هایی قرار می‌گیرند كه به مركز دایره نزدیك‌ترند میزان صمیمیت و اعتماد ما هم به آنها می‌تواند بیشتر شود. بنابراین باید با افرادی كه در حلقه‌هایی قرار می‌گیرند كه از مركز دایره فاصله بیشتری دارند، صمیمیت كمتری داشته باشیم و در تنظیم روابط‌مان با آنها حد و مرز دقیق‌تری را تعیین كنیم چون شناخت و اعتمادمان نسبت به آنها کمتر است.  

یک فضای نامرئی در اطراف شما

حریم خصوصی یك فضای نامرئی است كه دور تا دور هر شخص به صورت حائل وجود دارد كه آن فرد دوست دارد در آن فضا عادی و آزادانه رفتار كند و اگر فردی وارد این حریم بشود در او واكنش هیجانی فیزیولوژیكی ایجاد می‌شود. ضربان قلب او بالا می‌رود و احساس تنیدگی كرده و از این موضوع احساس ناراحتی می‌كند. این فضا می‌تواند منزل، اتومبیل، اتاق شخصی یا هر فضایی كه فرد احساس می‌كند نوعی مالكیت معنوی روی آن دارد، باشد.

به تعداد آدم‌های روی زمین حریم خصوصی وجود دارد

روانشناسان معتقدند كه فضا و حریم شخصی به فرهنگ جامعه‌ای كه افراد در آن رشد كرده و زندگی می‌كنند بستگی دارد و حد و حدود آن در فرهنگ‌های مختلف می‌تواند متفاوت باشد. شاید بتوان به تعداد فرهنگ‌ها، كشورها و یا اصلا به تعداد همه آدم‌های روی كره زمین برای حریم شخصی تعریف و حد و حدود تعیین كرد اما میان همه این تعریف‌ها یك نكته مشترك وجود دارد؛ هیچ‌كس دوست ندارد توسط دیگران اذیت بشود و آرامش و آسایش‌اش به خاطر تجاوز به حریم خصوصی‌اش به هم بریزد.

وقتی حریم‌تان تهدید می‌شود

بخشی از بررسی‌ها و تحقیقات نشان داده است كه شبكه‌های اجتماعی و پیام‌رسان بیشتر از اینكه اثرات مثبت و سازنده داشته باشند اثرات منفی و سوء روی روابط بین فردی و خصایص و ویژگی‌های انسانی می‌گذارد. افراد بدون اینكه خودشان متوجه باشند با وارد شدن در شبكه‌های مجازی به جای بهبود و ارتقای روابط بین فردی به روابط اجتماعی خود به‌طور غیرمستقیم لطمه می‌زنند.

فضای مجازی آدم ها را بی‌پروا می‌کند

در دنیای حقیقی هنگامی كه فردی می‌خواهد پشت سر یك نفر بدگویی كند یا وارد حریم او بشود - مثلا بدون اجازه وارد اتاق‌اش بشود - فضایی را لازم دارد كه شخص مورد نظر از آن خیلی دور باشد و حین انجام این كار مدام این استرس و اضطراب را دارد كه اگر او ناگهان از راه برسد باید چه كند؟ اما در فضای مجازی چهره و شخصیت افراد به صورت حقیقی و رودررو عرضه و شناخته نمی‌شود بنابراین این استرس در فرد پایین می‌آید و فرد آسان‌تر می‌تواند وارد حریم خصوصی دیگران بشود.

افراد با اطمینان به اینكه دیده نمی‌شوند، شخص مورد نظر هرگز متوجه نمی‌شود كه آنها این كار را كرده‌اند و هیچ عواقبی برای آنها در پی ندارد بی‌پرواتر   این كار را انجام می‌دهند.

چه شخصیت هایی عکس های دیگران را پخش می کنند؟

چه فرقی می‌كند من این كار را بكنم یا خیر؟ توجیه این افراد این است كه من هم اگر ارسال نكنم دیگران این كار را می‌كنند. اما این ویژگی در بعضی از شخصیت ها بیشتر دیده می شود.

توجه طلب: افرادی كه دست به انتشار عكس‌ها و فیلم‌های خصوصی دیگران می‌زنند در برقراری و ایجاد ارتباطات واقعی و اجتماعی ناكارآمد و ناكام هستند و چون به لحاظ واقعی قادر نیستند بازتاب و نتیجه ارتباطات اجتماعی خود را به دست بیاورند دوست دارند به این وسیله خودشان را بیشتر مطرح كرده و توجه بیشتری را به سمت خود جلب كنند. درواقع این افراد چون چیزی برای عرضه كردن ندارند دست به این كار می‌زنند تا دقت و توجه بیشتری از دیگران نصیب‌شان شود.

پوچ‌گرا: اشخاصی كه فلسفه و ایدئولوژی خاصی در ذهن‌شان ندارند و عادت به مصرف‌گرایی دارند هر چه به دست‌شان می‌رسد و به خوردشان داده می‌شود را بدون هیچ تعقل و تفكری می‌پذیرند. این افراد چون معنا، مفهوم و هدف خاصی در زندگی‌شان ندارند و دچار نوعی پوچ‌گرایی هستند بدون هیچ اندیشه‌ای دست به انتشار عكس‌ها و فیلم‌های خصوصی دیگران می‌زنند.

لذت‌جو: از آنجا كه این افراد به دنبال خوشی و لذت هستند هنگام انتشار عكس‌ها و فیلم‌های خصوصی دیگران تنها به لذتی كه از این كار نصیب‌شان می‌شود فكر می‌كنند و چون به تبعات آن نمی‌اندیشند خیلی آسان این كار را انجام می‌دهند. این افراد هیچ مسئولیتی را در برابر حقوق دیگران نمی‌پذیرند.

منفعل- پرخاشگر: افرادی كه به‌طور طبیعی منفعل و بزدل هستند و كار خاصی از آنها برنمی‌آید در مواردی برای تخلیه كردن تكانه‌های پرخاشگرانه‌ سركوب‌شده به كارهای این‌چنینی مثل بی‌آبرو كردن دیگران دست می‌زنند. عكس‌ها و فیلم‌های خصوصی دیگران می تواند برای تخلیه هیجانات سركوب‌شده این افراد خوراك مناسبی باشد. 

ضداجتماعی: شخصیت‌های ضداجتماعی از آزار رساندن به دیگران، تجاوز به حریم آنها و به هم زدن آسایش و آرامش آنها لذت می‌برند.

هیجان‌زده: این افراد زود هیجان‌زده می‌شوند و فقط برای تجربه هیجان ناشی از انتشار مل خصوصی دیگران دست به این كار این می‌زنند.

فرهنگ‌سازی كنید

اگر با لورفتن حریم خصوصی دیگران مخالف هستید از طریق انتشار مطالب و اطلاعیه‌هایی به قبح این مسأله اشاره و افراد را از عواقب و پیامدهای منفی آن باخبر كنید تا به تدریج احترام گذاشتن به حریم خصوصی دیگران در افراد جامعه درونی و فرهنگ رعایت حریم شخصی دیگران ایجاد بشود.

بی تفاوت نباشید

هنگام رویارویی با افرادی كه دست به این كار می‌زنند بی تفاوت نباشید، صریحا آنها را از این كار نهی كنید و به كارشان عكس‌العمل منفی نشان دهید تا  كاملا متوجه بشوند از این كار خوشتان نیامده و اعتراض‌تان را به‌گونه‌ای بیان كنید تا آنهابه عمل و عواقب آن بیندیشند. شاید برای شما هم پیش بیاید، پس خودتان را جای فردی بگذارید که عکس هایش در حال لو رفتن است و فرد خاطی را متوجه اشتباهش کنید.   

كمپین تشكیل دهید

با تشكیل دادن كمپین و عضو شدن در آن رای منفی خودتان را نسبت به این جریان ثبت و در فرهنگ‌سازی كردن در این زمینه شریك شوید.

در این كار زشت شریك نشوید

وقتی عكس، تصویر یا فیلمی مربوط به زندگی خصوصی دیگران به دست‌تان می رسد بدون اینكه آن را ببینید، نابودش کنید. سپس مخالفت خودتان را به شخص یا اعضای گروهی كه آن را انتشار داده است صریحا اعلام كنید.

قاطع، نه گستاخ

آدم های قاطع می گویند: «همان طور که قبلا هم اعلام کرده بودم، برای تمام کردن این کار فقط تا آخر هفته وقت داریم و کسانی که کارشان را تمام نکنند، طبق توافق های قبلی جریمه می شوند.»

آدم های گستاخ می گویند: «مگه نگفتم این کار باید تا آخر هفته تموم شه؟ تو همه چیز را شوخی می گیری و صلاحیت انجام این کارها را نداری!»

می ترسید حقوقتان را نادیده بگیرند و به نظراتتان احترام نگذارند؟ احتمالا راهی که برای محافظت از حق و حقوقتان را پیش می گیرید، برخرود تهاجمی و دست پی شگرفتن است؛ اما نه! راهی که انتخاب کرده اید شما را به هدفتان نمی رساند. آنچه برای محافظت از حقوقتان نیاز دارید، برخورد قاطعانه است، نه برخورد کردن با چاشنی بی ادبی. شاید بپرسید که برخورد قاطعانه، چه تفاوتی با اخم کردن، کلفت کردن صدا و بیان سرسختانه خواسته ها دارد؟

 تفاوت این دو برخورد در این است؛ آدم های قاطع تنها با جدیت از حقوق خودشان محافظت می کنند، اما آدم های بی ادب، با چنین رفتاری به حقوق دیگران حمله می کنند. درواقع گروه دوم به دنبال خلع سلاح فرد مقابل و حتی به دست آوردن امتیازهای بیشتر هستند، در حالی که گروه اول تنها بارها و بارها نظر خودشان را اعلام می کنند و برای رسیدن به خواسته شان، بدون تخریب دیگران تلاش می کنند.

رک، نه گستاخ

آدم های رک می گویند: «من اهل پوشیدن این رنگ نیستم. معمولا رنگ های تیره تر را برای انتخاب لباس می پسندم.»

آدم های گستاخ می گویند: «چه لباس زشتی پوشیدی! باعث شده سیاه و خسته به نظر بیای!»

به نظرتان این دو جمله چه تفاوتی دارند؟ به نظرتان گوینده این دو، کاری جز اعلام نظرش کرده؟ پس چرا گوینده اولی را بی ادب معرفی نمی کنیم اما جمله دوم به نظرمان بی ادبانه و توهین آمیز می رسد. ماجرا از این قرار است که گوینده در جمله اول، بدون حاشیه رفتن و با صراحت، نظرش را در مورد علایق و خواسته های خودش اعلام کرده؛ اما گوینده جمله دوم، پایش را از گلیمش بیرون گذاشته و با همین صراحت در مورد فرد مقابل و علایقش نظر داده. اگر می خواهید به جمع  بی ادب ها وارد نشوید و به دیگران توهین نکنید، بهتر است با فاصله و با احتیاط بیشتری و تنها در زمانی که از شما خواسته شد در مورد چیزهایی که به آن ها مربوط است، نظر دهید.

آدم های رک، خودشان را قربانی خواسته دیگران نمی کنند. آن ها به راحتی می گویند: «من این غذا را نمی خورم!»، «نه! امروز وقت ندارم با تو بیرون بیایم!»، «متاسفم، من فعلا امکان پذیرایی از مهمان را ندارم!»؛ اما آدم های گستاخ به جای بیان مواضعشان، نظرها و خواسته های دیگران را تحلیل می کنند و بی آنکه از آن ها خواسته شود، در مورد دیگران و زندگی شان نظر می دهند. آن ها چنین جملاتی را به زبان می آورند: «از بس گوشت نخوردی رنگ به رخت نمونده.»، «از خریدن این کفش های ارزون قیمت دست بردار، پاهات آسیب می بینه.» یا «وای این چه خونه ایه! چطور تو این محیط به هم ریخته زندگی می کنی؟»

همدل، نه گستاخ

آدم های همدل می گویند: «میشه کمک کنی تا این اتاق را مرتب کنیم؟»

آدم های گستاخ می گویند: «تمام روز روی مبل لم دادی در حالی که من مشغول کار بودم! وقت شه دست از تنبلی برداری و تکونی به خودت بدی!»

کدام یک از ما می توانیم انکار کنیم که به کمک اطرافیانمان نیازی نداریم؟ می توانیم انکار کنیم که در خانه نیازی به همراهی همسرمان نداریم و در محیط کار هم از همراهی هسرمان نداریم و در محیط کار هم از همراهی همکارانمان بی نیازیم؟ همه ما خیلی وقت ها نیاز داریم که کسی دستمان را بگیرد و همراهی مان کند، اما چطور است که خیلی هایمان به این هدف نمی رسیم یا نمی توانیم دیگران را به داوطلب شدن در همراهی ترغیب کنیم؟

شاید تفاوت هایی که در مهارت های ارتباطی و نحوه استفاده از کلمات، زبان بدن و یا زمان بیان خواسته ها داریم؛ این تفاوت ها را ایجاد می کند. اگر تا امروز نتوانسته اید دیگران را به همراهی و همدلی کردن ترغیب کنید، نگاهی به رفتارهای خودتان بیندازید. شاید وقتش رسیده که روی مهارت های ارتباطیتان بیشتر کار کنید؛ وقت حرف زدن به صدا و لحنتان و حتی کلماتی که از دهانتان بیرون می آیند، توجه بیشتری کنید؛ آدم ها را بیشتر بشناسید تا بتوانید در زمان مناسب و با توجه به روحیاتشان خواسته هایتان را مطرح کنید و شاید هم لازم باشد که در انتخاب آدم هایی که با آن ها معاشرت می کنید و از آن ها درخواست کمک می کنید، دقت بیشتری به خرج دهید.

نکته سنج، نه گستاخ

آدم های همدل خوب به حرف ها گوش می کنند و بعد می گویند: «درسته! آلبته می تونی از یک زاویه دیگه هم به این موضوع نگاه کنی...»

آدم های گستاخ می گویند: «نه اصلا این طور نیست! چرا چنین فکری می کنی؟ واقعیت اینه که...»

ماهر نبودنتان در گوش کردن، نه تنها فرصت گوینده خوب و نکته سنج بودن را از شما می گیرد، بلکه به فردی گستاخ هم تبدیلتان می کند. آدم های گستاخ می خواهند تنها گوینده باشند و ارزشی برای حرف های دیگران قائل نستند. آن ها از تک تک جملات آدم ها خرده می گیرند و بدون آن ها نکته های مثبت حرف هایشان را ببینند، تنها به مخالفت با حرف های دیگران می پردازند. آنکه علاقه زیادی دارند که اطلاعاتشان را به رخ بشکند و داناتر از دیگران جلوه کنند. حرف های گستاخ ها پر است از اطلاعات اضافی و بی ربط به بحث که تنها برای ارضای احساس خودبرتربینی شان به گوش های مخاطب تزریق می شود.

شوخ طبع، نه گستاخ

آدم های شوخ طبع می گویند: «دو شکارچی توی جنگل بودن که یکیشون روی زمین افتاد، نفسش بندآمد و چشمهاش وارونه شد. دومی گوشی تلفن را برداشت، با اورژانس تماس گرفت و به اپراتور گفت: «دوستم مرده! جه کار کنم؟» اپراتور گفت: «خونسردی خودت را حفظ کن و اول از مرگ دوستت مطمئن شو.» ناگهان صدای شلیک گلوله آمدد؛ شکارچی دوباره گوشی را برداشت و گفت: «مطمئنم؛ حالا چه کار کنم؟»

آدم های گستاخ می گویند: «یه روز یه آمریکایی به یه استرالیایی گفت...»

هیچ کس از شوخ طبعی ها بدش نمی آید. آدم های شوخ طبع به هر جمعی که وارد می شوند، با خودشان شادی می آورند. حضور آن ها آن قدر انرژی به جمع تزریق می کند که همه همیشه منتظر آمدن آن ها هستند. حتی صحبت کردن در مورد این آدم ها، خنده را به لب دیگران می آورد؛ اما شاید بپرسید که شوخ طبع ها و گستاخ ها چه تفاوتی با هم دارند.

 آدم های گستاخ، برای خنداندن دیگران از کلیشه های جنسیتی، قومیتی و نژادی استفاده می کنند. آن ها ابایی از توهین کردن به دیگران ندارند و برای خنداندن آدم ها مرزی را نمی شناسند. حرف های ناخوشایند و توهین آمیز هم می تواند به دستاویزی برای جوک های آن ها تبدیل شود و از اینکه در جریان این طنازی ها کسانی را برنجانند هم نمی ترسند.

سنگ صبور، نه گستاخ

سنگ صبورها می گویند: «می دونم توی موقعیت خوبی نیستی! رفتار نادرست همسرت هم ناراحتیت رو بیشتر کرده؛ اما شاید بهتر باشه کمی صبر کنی و لااقل فردا برای این موضوع تصمیم بگیری.»

آدم های گستاخ می گویند: «چطور شوهرت تونسته چنین حرفی بزنه؟ من اگه جای تو بودم همین حالا از اون خونه می رفتم!»

اگر به شما بگویند: «خودتان را جای دیگران بگذارید»، چه چیزی به ذهنتان می آید؟ از نظر ما آدم هایی که خودشان را جای دیگران می گذارند، سعی می کنند در کنار درک کردن احساسات آن ها، شرایط و محدودیت هایشان را هم درک کنند. آن ها با صادر کردن حکم های کلی، دیگران را مشوش نمی کنند و بیشتر از آنکه قاضی خوببی باشند، شنونده خوبی هستند؛ اما برای گستاخ ها، حکم دادن و قضاوت کردن از هر کاری راحت تر است. آن ها با شنیدن دردل  های آدم ها، نه تنها آن ها، بلکه اطرافیانشان را هم قضاوت می کنند و اگر راوی به توصیه ها و حکم هایی که می دهند عمل نکند، او را بی لیاقت و نادان ارزیابی می کنند.

هردوی این آدم ها حافظه خوبی دارند، اما وقتی که بار دیگر پای درددل یا حتی شادی های فرد مقابلشان می نشینند، گذشته را به رخش نمی کشند و حافظه خوبشان را به شمشیری برای آسیب زدن به گوینده تبدل نمی کنند؛ اما برای گستاخ ها، ارجاع دادن به گذشته، راهی برای تحقیر فرد مقابل است. آن ها مدام می خواهند ارزیابی ها و قضاوت های درستشان را به رخ دیگران بکشند و با نبش قبر کردن درددل های قدیمی، به دیگران زخم بزنند. آن ها شنونده خوبی هستند و همه چیز را با دقت به خاطر می سپارند، اما از شنیده هایشان برای همراهی فرد مقابل استفاده نمی کنند، بلکه شنیده ها را به اسلحه ای برای جنگیدن با دیگران تبدیل می کنند.