این یادمان Sverd i fjell یا " شمیرهایی در سنگ" نام دارد که توسط  Fritz Røed طراحی شده و توسط پادشاه اولاو (King Olav) در سال 1983 رونمایی شد. سه شمشیر ده متر ارتفاع دارند، بزرگترین شمشیر نشانگر هرالد فاتح، و دو شمشیر کوچکتر نشانگر دو پادشاه شکست خورده است. از آنجایی که این شمشیر ها در سنگ فرو رفته و هیچ گاه بیرون نخواهند آمد، این یادمان همچنین نمایانگر صلح است.

گای ویلیامز (بازیگر) ، والت دیزنی (تهیه کننده) و نورمن فاستر (کارگردان قسمتهایی از سریال زورو).

تصویری کمیاب از پابلو پیکاسو به همراه گربه اش .

جان اف کندی تنها در اتاق کار خود در سال ۱۹۶۱ میلادی.

متالیکا در سال ۱۹۹۰ میلادی.

متالیکا یک گروه موسیقی هوی متال آمریکایی است که در سال هزارو نهصدو هشتادو یک در شهر لس آنجلس فعّالیّت خود را آغاز کرد. این گروه نه بار برندهٔ جایزه گرمی شده‌است و شش تا از آلبوم‌هایش به‌طور پی‌درپی در «رنکینگ بیلبورد دویست» از شماره یک کار خود را شروع کرده‌است که این یک رکورد محسوب می‌شود.

سیمون دوبوار، ژان پل سارتر و چه گوارا در سال ۱۹۶۰ میلادی.

---

گروهی از پسران واکسی جمع شده به دور یک پیر مرد کهنه سرباز جنگ داخلی و تعریف از خاطرات خود، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا ، سال۱۹۳۵ میلادی.

آسیب های ناشی از برخورد یک هواپیما به ساختمان امپایر استیت، نیویورک، ۱۹۴۵ میلادی.

سرباز آلمانی نشسته بر روی سر مجسمه لنین، روسیه در سال ۱۹۴۳ میلادی.

در اثر سرمای شدید در آمریکا و کانادا آبشار نیاگارا منجمد شده است سال ۱۸۹۶ میلادی.

ملاقات و صحبت زن و شوهر جوان از غرب آلمان با مادر و دختر در آن طرف دیوار برلین.

جیمز کلیولند «جسی» اوونز یک دوندهٔ مرد آمریکایی بود. او در بازیهای المپیک تابستانی هزارو نهصدو سی و شش برلین حضور داشت. او توانست در آن مسابقات چهار مدال طلا را از آنِ خود کند. او در سال هزارو نهصدو سی و شش میلادی در حضور هیتلر توانست مدال دو صد متر مردان را کسب کند. همکنون قسمت وی‌آی‌پی ورزشگاه المپیک شهر برلین به نام اوست. او نخستین ورزشکار آفریقایی–آمریکایی است که به تبلیغ برای لوازم ورزشی پرداخت.

ساحل ماساچوست در سال ۱۹۲۰ میلادی.

---

مراسم عروسی آرنولد شوارتزنگر سال 1986 میلادی.

پل در محدوده ی شهر کوانژو (Quanzhou) از روی آنچه که در اصل مصب رودخانه ی شیجینگ (Shijing) بوده، می گذرد. این رودخانه دو شهر آناهی (Anhai) و شیتو (Shuitou) را از هم جدا می سازد. نام سابق آناهی آن پینگ بوده و اسم این پل از این شهر گرفته شده است.

پل بین سالهای 1138 و 1151 در زمان سلسله ی سانگ ساخته شده است. این پل شامل 331 قطعه سنگ گرانیت است که بر روی ستون های قایق مانند قرار گرفته و بزرگترین قطعه ی گرانیت 25 تن وزن دارد. در اصل پل 150 متر طولانی تر بوده اما به خاطر گل و لای مصب طول آن کوتاهتر شده است. این پل همچنین 5 آلاچیق داشته که مسافران می توانستند در آن استراحت کنند، امروزه تنها یکی از آنها باقی مانده است.

این قسمت از رودخانه ی شیجینگ بیشتر تبدیل به گل و لای شده و آبی که از زیر این پل می گذرد عرض کمی دارد. در نتیجه امروزه پل از روی مجموعه ای از دریاچه ها و برکه ها می گذرد که باتلاق هایی آنها را از هم جدا کرده اند. چند صد متر پایین تر از این پل باستانی یک اتوبان مدرن از طریق یک پل کوتاه از روی رودخانه ی شیجینگ می گذرد.

این پل هم اکنون به عنوان یک بنای تاریخی تحت حفاظت است و مناطق اطراف آن هم در حال تبدیل شدن به پارک هستند.

اولین انسان هایی که به منطقه ی ماترا رسیدند از غارهای طبیعی منطقه استفاده کرده اند اما با گذشت زمان غار های جدیدی با افزایش جمعیت درون این صخره ها کنده شد. بعضی از جدیدترین خانه ها شبیه کلبه های سنگی هستند اما در پشت نمای خانه، غار های ساده ای قرار دارند. با گسترش شهر، اینجا تبدیل به ملغمه ای از کوچه ها و راه پله های باریک شده چرا که ساکنین هرجا که امکان داشته غاری حفر کرده اند.

تا اواخر قرن بیستم، منطقه ی ماترا یکی از فقیرترین مناطق در ایتالیا بود. برق، آب آشامیدنی و یا فاضلابی وجود نداشت و مردم برای تهیه ی مواد اولیه ی زندگی مشکل داشتند، چرا که مغازه ای در اینجا نبود. غذای متداول آنها شامل نان، روغن، گوجه ی له شده و فلفل بود و خانواده های بزرگ در کنار حیوانات خود زندگی می کردند. در چنین شرایط غیر بهداشتی بیماری ها به خصوص مالاریا بسیار شایع بود. فقر شدید این مردم در طول حکومت موسولینی در کتاب یک دکتر ایتالیایی به نام کارلو لوی(Carlo Levi) آشکار شد.

بعد از جنگ جهانی دوم حکومت جدید سعی کرد تا ساکنین این غارها را به محله های مسکونی مدرن منتقل کند اما بسیاری از آنها میلی به این کار نداشتند. در نهایت حکومت به زور آنها را به شهری که بالای صخره قرار داشت منتقل کرد.

سرنوشت ماترا زمانی تغییر کرد که یونسکو در سال 1993 غارهای مارتا را میراث جهانی اعلام کرده و موجی از گردشگران کنجکاو را به آنجا آورد. از آن زمان، بسیاری از غارهای در خطر نابودی بازسازی شده و به خانه هایی راحت و هتل ها و رستوران هایی مدرن تبدیل شده است.