از بس کتاب در گرو باده داده‌ایم ... ام‌روز خشت ِ می‌کده‌ها از کتاب ِ ماست

من زنده گی ام را خواب می بینم
منرویاهای ام را زندگی می کنم
من حقیقت را زندگی می کنم
از هر خون سبزه ایی میروید و از هر درد لبخندی

وقتی یکی را دوست دارید، آرزوھایتان آرزوھای اوست.

.
وقتی یکی را دوست دارید، به زندگی ھم عشق می ورزید.

.
وقتی یکی را دوست دارید، واژه تنھایی برایتان بی معناست.

وقتی حس میکنم
جایی در این کره خاکی تو نفس میکشی
و من از همان نفسهایت نفس میکشم
آرام میشوم !
تو باش !
هوایت ! بویت !
برای زندگی کردنم کافیست . . .

از تـــــمام دنیـــــــــا

شانــہ اے مــے خواهـم برای سـرم

و

ســــرے بـــــــراے شــــــــــانـــــہ ام . . .

کســے

خستــــہ نیسـتـــ از این بالــش هاے پــرے ؟ ؟ ؟

گاهی تنها ماندن بهای آدم ماندن است !

آرام بگیر دلم …
تنگ نشو برایش …
مگر نشنیدی جمله ی آخرش را !
“چیزی بینمان نبوده”

گنـاه ِ ڪیستــــــــــ ؟!
حاבِثـﮧ ـها ؟
فاصِلــﮧ ـها ؟
פֿاطِره ـها ؟
جاבه هاے ِ בور و בراز ؟
یــــا
בل ِ مـَטּ ؟ … ڪـﮧ برای تو تَنگ شـُבه است !

گاه می توان تمام زندگی را درآغوش گرفت!

فقط کافیست تمام زندگیت ..

یک نفر باشد ..!