وزیرخارجه و تیمش امروز از هر دو طرف می‏خورند

این روزها بیش از گذشته نوک پیکان هجمه به سمت ظریف در قامت وزیر امور خارجه نشانه رفته است؛ موفق‌ترین وزیر کابینه که در اوج برنامه‌ریزی برای ملاقات‌های خارجی درجهت دستیابی به نتیجه مطلوب در پرونده هسته‌ای، روز هوای پاک را فراموش نکرده و به‌صورت نمادین با مترو به وزارت خارجه می‌رود.

یک روز ادعا می‌کنند چون اتفاقات فرانسه را محکوم نکرده باید عذرخواهی کند و روز دیگر نماینده‌ای که خط و مشی او بر همگان روشن است از پیاده‌روی او با «کری» در ژنو ایراد می‌گیرد و می‌گوید باید در مجلس دلیل این حرکت که آقای نماینده! آن را اشتباه می‌داند توضیح دهد.

ظریف اما همان ظریف است و روحیه او قوی است. در حاشیه این موضوعات تنها لبخند بر چهره می‌آورد چون به خاطر دارد که در اردیبهشت‌ماه، آیت‌ا...‌هاشمی به او گفت: «چون قلب ملّتی با شماست، کارتان در تاریخ، ماندگار است.»

 در مذاکرات جنگ خبری از خنجرهای پشت سر نبود
در اردیبهشت‌ماه،  دیپلمات‌های سابق به دیدار رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام رفته بودند.

سایت آیت‌ا... ‌هاشمی در این باره نوشت: محاسن سفیدشان، نشان ازعمری تجربه می‌داد. عمری تجربه در اداره سیاست خارجی. در عبور از پیچ‌های تاریخی دیپلماتیک نظام. اینها هم انقلابی‌‏اند و هم دیپلمات. شاگردان مشی امام. انقلابی در جای خود، دیپلمات هم در جای خود. امام در پای آرمان‌ها، انقلابی بودند و در مقابل مصالح، دیپلمات. اعتدال یعنی همین. نماد اعتدال هم یعنی امام. بزرگترین آزمونش را هم با نوشیدن جام زهر داد. نوشیدن جام زهر، کار بزرگان اعتدال است. جام زهر، تلخی کام ندارد. شیرینی جان دارد. آبرو و اعتبارت را می‌‏دهی، مصلحت مردم‏ را می‌گیری. تعبیرش زهر است. تقدیرش شهد است.

امروز «انقلابی‏‌های دیپلمات» دیروز آمده‌اند. انقلابی‏‌های مصلحت فهم. درست به سبک خود امام. آقای‌ هاشمی در این جلسه از رهبری آن  کارهای بزرگ هم یاد می‌کند. یاد که نه، تجلیل می‏کند. از امام اعتدال. از شخصیتی عالم به زمان. فقیهی واقعی و افقه، باریک‌‏بین و باهوش. با تدبیری بی‌‏نظیر. ناخدای بی‏بدیل انقلاب. در روزهای پرتلاطم. ‌

هاشمی از امام(ره) تجلیل می‌کند. تا هم خودش و هم دیپلمات‌ها، از یاد نبرند  ثبت بزرگ‌ترین پیروزی سیاسی نظام در سازمان ملل. با ناخدای اعتدال بود و بس. ‌هاشمی از سیاست خارجی دیروز، نقبی هم به امروز می‌‏زند.

مذاکرات هسته‌‏ای را هم شبیه مذاکرات جنگ می‌داند و هم متفاوت. شبیه از بابت تدبیر و عقلانیتش. متفاوت از جهت مخالفانش. هاشمی می‌گوید: در مذاکرات جنگ از پشت سر خیالمان راحت بود.

خبری از خنجرهای پشت سر نبود. ولی ظریف و تیمش امروز از هر دو طرف می‌خورند. تندروهای خارجی به داخلی‏‌ها پاس می‌دهند و بالعکس. بیرونی‏‌ها به دلسنگینی و داخلی‏‌ها به دلواپسی. آن سو ناکامی ‏ظریف را به عقل می‌خواهد. این سو شکست مذاکرات را به جهل. ظریف، انقلابی دیپلماتی است که در دو جبهه می‌جنگد.

البته آقای‌ هاشمی حرف آخر را به ظریف، قبلا زده. همین یکی، دو هفته قبل. در دیدار نوروزی با مسئولان وزارت‌خارجه. ‌هاشمی آن روز اینگونه به ظریف اطمینان قلب داد. «چون قلب ملّتی با شماست، کار شما در تاریخ ماندگار است. چون امید مردم به شماست، خداوند یار شماست.»

راه عشق ارچه کمینگاه کمانداران است/ هر که دانسته رود، صرفه ز اعدا ببرد!

اخبار سیاسی - آرمان

قانون در صفحه «بی قانونی» نوشت: اکنون با هم بخش‌هایی منتشر نشده از آخرین دفاعیات وی را می‌خوانیم:

جناب قاضی، بنده به شکل تابلویی بی‌گناهم! یادم می‌آید زمانی که آن جمع کننده دولت و ملت، آن لوله کننده مستکبرین و حال دهنده به مستضعفین، دکتر احمدی‌نژاد، به من گفت: "برو خودت تکی فساد اقتصادی رو جمع کن بیا" فرمایشش را به دیده منت نهادم و رفتم تمام فساد اقتصادی را جمع کردم. شما نمی‌دانید چه زحمتی داشت جمع کردن اینهمه فساد اقتصادی که بخش زیادی از آن در سوراخ سنبه‌ها گیر کرده یا به دست افراد غیر اینکاره افتاده بود. باور نمی‌کنید، ولی جاهایی بود که حتی جاروبرقی نمی‌رفت، بنده دست خودم را تا اینجا! فرو می‌کردم داخل و تا ریال آخرش را می‌کشیدم بیرون. نبودید ببینید خورده ریزهای فساد اقتصادی را که مجبور بودیم با نان تمیز کنیم تا خدای ناکرده اسراف نشود.

آقای قاضی! شاید شما یادتان نیاید، ولی آن زمان مثل الان نبود که مجلس با دولت تعامل کند. پوست ما را می‌کندند. یک بار می‌گفتند وزیر مدرک دانشگاهی ندارد بیاید برای استیضاح. یک بار می‌گفتند وزیر کشورتان از دانشگاه آکسفورد مدرک جعلی دارد بیاید مجلس. حتی موردی داشتیم که وزیر را به بهانه مدرک دانشگاهی عزل کردند! خلاصه یک پایمان پاستور بود یک پایمان بهارستان.

در چنین وضعیت 180 درجه و پرفشاری، نهادهای ذی‌ربط و بی‌ربط هم بر دولت فشار وارد می‌کردند، طوری که دولت مدام فشرده‌تر و کوچک‌تر می‌شد و جایی برای دپو کردن این فسادهای اقتصادی جمع شده نمانده بود. از هرکدام از عزیزان کابینه می‌پرسیدم اینها را کجا باید ریخت، می‌گفت: همینجا، همینجا! اما بنده روی بیت المال خیلی حساسم و میخواستم آن را خودم به دست صاحب اصلی‌اش برسانم. به همین خاطر، از سر اجبار و در راستای صیانت از حقوق ملت، این فداکاری را انجام دادم و آنها را در جیب خودم نگه داشتم.

اما افسوس که عمر دولت قد نداد و نتوانستیم خدمتمان را کامل کنیم. در آخر اعلام می‌کنم که من در ازای این همه خدمت صادقانه، چیزی از شما نمی‌خواهم. بنده کمترین را حتی اگر می‌خواهید مجازات هم بکنید. تنها خواهشم این است که برای مدتی، سلولم را در مجاورت آقای ب.ز. قرار دهید تا درباره طرح‌های اقتصادی‌مان به جمع بندی برسیم. این کشور بعد از این 5 سال هم به عمران و آبادانی نیاز دارد.

  اخبار سیاسی  -  قانون

                                    یاد دارم در دبستان در کتاب درس اول،

                                             صحبت از نان بود و آب،

      آنچه در خردسالی نداشتیمو خوانده ایم همچنان در جستجویش مانده ایم...

                                                                         کشورم  

                                                                  آجرها را روی هم

                                                                       می سازد

                                                                         اما نه

                                                              برای سقف بیچاره ای

                                                                    دوست دارد

                                                        خاطره ی چهارده قرن پیش را

                                                                      آب بدهد

                                                             شاید ......... گُل کند!

                                                                  راست میگفت شاملو ،

                                                          دست های خالی را فقط می توان

                                                                         بر سر کوبید.....

                                                        متاسفانه بعضی ها هستند که :

                                                       بی غذا، دو ماه دوام می آورند ؛

                                                                بی آب، دو هفته ؛

                                                              بی هوا، چند دقیقه ؛

                                                                        و امــــا

                                                            بی "وجـــدان"، خـیلی .....

                                                                              گاهی به ما سر بزنید 

                                                                               خانه ما دیوار ندارد 

                                                                              خانه ما گرما ندارد.....

                                                                      نترسید گرسنگی ما واگیر ندارد