گاهی دستی می آید

تا رفیق راه شود

تا نفس تنگ شده ات را تازه کند

و تو نمی دانی که جانش به مرداب بسته است

بوی تند آشوب میدهد

شریک قافله است

دستها را با احتیاط باور کن

گاهی دستی که می آید کج است

تاب و نفست را می بَرد

گاهی "نا"رفیق

سگش شرف دارد به دست رفاقتی که خنجرش هر روز تیز تر است! ...

ابتــدا ” شُمــ ـا ” بـــود

بعـــد ” عزیــ ـز دلــ َـﭞ ” شـــد

و

امـــروز دوبــاره ” شُمــ ـا ” شـده

درســﭞ مثــل وقتے ﮐﮧ خوابـــ مے بینے

و

صبحــ بـــاز مے گردے سر جـــاے ِ اولـــــ ـﭞ …

دل اســت دیـــگـر ….........
خــســتـه مـیـــشـود ….........
بــی حــوصــلـه مـیـشــــود …........
از روزگــار از آدمــــــــهــا از خـــودش
از ایــن قــابـــهـا , از اثــبـات , از تـــــوضـیـــح
از کــلـمـاتــــی کـه رابــــطـه هــا را بـه گــنـد مـیـکـشـــــد

مــیـدانـی چـیسـت ؟
زخــم مـن ، زخــم تـوســت
غــــم مــن ، غــــم تـوســت
امـــا ...
تــو گــاهـی یــادت مــیـرود پــشـت بـه پـشـتــت چـسـبـیده ام
پــس چـگــونـه تـنـهــایـیم را از درون چــشـمـانم خـواهـی خــوانـد ؟

رهـــــا کـه شـــده بـــاشـی . . .
تـنـــها کـه بـــاشـی . . .
بــــــا صــدای دوســتـت دارم هــرکــــَس و نـــاکــــَسـی . . .
فقـــط بـغــض مـیـکنـی . . .
بـغــض . . .

هـــرکـه مــی خــواهـی بـــاش
ایــن عـادت مــُـشتــرک انســانهـاســت
تـــو نیــز ...
روزی , ســاعـتی , لــحظــه ای
احــسـاس خــواهـی کــرد کـــه . . .
هـیـچکــس دوســتت نــدارد …

هـمیــشـه مــی گفـتنـــــد
سـختــی هــا نـمــک زنــدگـــیسـت
امــــا چــــرا کـســـی نـفهــمیـــــد
" نـمـکـــ " بــرای مــن کــه خـاطـــراتـم زخمـــی سـت شــور نـیســت
مـــــزه “درد” مــی دهــــد

از مــن نـرنــــج…
نــه مـغـــرورم نــه بــی احـســاس…
فــقـط خـســـتـه ام…
خـســـتـه از اعـتـــمـادی بـیـــجـا…
بــرای هـمـــیـن قـفــــلی مـحــــکـم بــر دل زده ام……

شــبهـا
وقــتـی مـی خــواهـی بــخـوابـی
مــیـبینـی کسـی رو نــداری کـه بــهـت فــکـر کــنـه !
ایـنـجاسـت کـه میـفهمـی
بـرخـلــاف شـلـوغــیِ درونــت ، چــقـدر تـنهــایـی . . .

يک وقت هايي... يک حرف هايي... يک آدم هايي را....عجيب از چشمم مي اندازد